Expeditie speeltuin

LAND/REGIO: België
LEEFTIJD KIND(EREN): 6 en 8 jaar
PERIODE: 5 dagen


Marijke vertelt over jezelf inleven in de wereld van je kind, om zo onopgemerkt je passies door te geven!


 Fietsmicrobe

De besmetting gebeurde zo'n 20 jaar geleden, met dank aan mijn grootouder. Elk weekend kon je ons wel ergens in de omgeving van een koeienweide of langs een oude spoorweg vinden. Toen ik negen was en zij maar liefst 71 en 75 jaar oud (!), werd het tijd voor het serieuzere werk en mocht ik voor het eerst mee op fietsreis. Een vijfdaagse trektocht richting Oost-Vlaanderen. Overnachten deden we in trekkershutten en om de 10 km stopten we voor een “kaffietje en een koekske”.


 Watertanden

Mijn vriend houdt niet zo van de fiets, maar wel van avontuurlijk reizen. Dus gaan wij meestal op roadtrip met ons tentje mee. Wanneer vakantiefietsers ons pad kruisen kijk ik watertandend toe. Na onze laatste roadtrip werd mijn verlangen te groot. Dus besloot ik om er alleen op uit te trekken met mijn twee dochters. Gezien onze beperkte ervaring met lange tochten, wist ik eigenlijk niet of het ons wel zou lukken. Tijdens het dagelijkse leven doen we alles met onze ouder-kind-tandem, maar we rijden nooit verder dan 20 km.
Het spreekwoord zegt "wie niet waagt, wie niet wint" dus startte ik mijn zoektocht naar allerlei manieren om het voor de kindjes leuk te maken. Tijdens eerdere roadtrips had ik al opgemerkt dat ze nogal fan waren van speeltuinen. Vooral omdat ze elke dag een andere speeltuin voorgeschoteld kregen. Dus dacht ik: laat ons tijdens onze fietsreis gewoon van de ene speeltuin naar de andere trappen in ons eigen Belgenlandje!


 Last minute plannen

Dat ik in een fietsencentrum werk, bleek een groot voordeel. Ik huurde er een trekkingfiets voor mij en een WeeHoo voor Nara (6). Flora (8) reed met haar eigen kinderfiets. Zo kon ik zonder grote investering toch proeven van het reizen met de fiets.
Een tweetal weken voor de start begon ik met plannen. Ik stippelde mijn route uit aan de hand van locaties van leuke speeltuinen en mogelijke slaapplaatsen. Omdat ik de tent  niet wou meezeulen, registreerde ik me op WarmShowers, een internetplatform voor en door fietsers. Het is een beetje vergelijkbaar met CouchSurfing, maar je komt sowieso terecht bij gezinnen die fiets-minded zijn. Quasi alle gastgezinnen die ik mailde waren enthousiast en hadden tijd om ons te ontvangen! Ik had nooit gedacht dat het responsgehalte zo hoog zou zijn.
Al snel werd duidelijk dat Domein Puyenbroeck (Wachtebeke) een ideaal doel was voor mijn route. Heen met de Leie en terug met de Schelde.  Ideaal om het heuvelachtige landschap te vermijden en de kuiten te sparen.


 Cold feet

De dag voor ons vertrek werd ik overweldigd door spanning. Ik twijfelde meer en meer aan ons kunnen en ook de weergoden waren ons niet echt goed gezind. Vastberaden om de ervaring op zijn minst voor een deel te volbrengen, vertrokken we op maandagmiddag vanuit Kortrijk naar Wakken, waar mijn moeder woont.
Domein Hernieuwenburg werd onze eerste speeltuin. Dankzij het prachtige weer konden we zelfs een duik wagen in het openluchtzwembad! Plezier alom.
Navigeren deden we met de knooppunten volgens de op voorhand uitgestippelde route. De kindjes kregen elk een strook op hun kader geplakt waardoor ze vlotjes konden meevolgen en zoeken. Met een goeie 30 km op onze teller kwamen we gelukkig, tevree en ook wel een beetje bezweet aan bij Casa di Mama!


 Duizend donders en granaten

Op dag twee stond een rit van Wakken naar Lochristi op het programma, goed voor een lengte van 76 km. Meteen ook de langste afstand van de week. Vroeg uit de veren was de boodschap.
Om 7 uur werd ik gewekt. Nog wat slaperig duwde ik de snooze-knop in. Tot ik verbaasd wakker werd omdat het buiten nog zo donker was. Even dacht ik dat er iets mis was met mijn gsm. Maar neen hoor, een onheilspellend onweer had zonet haar concert ingezet. Hevige regenvlagen, gecombineerd met hard gedonder passeerden vlak boven ons. Tijd voor een plan B? Aan de ontbijttafel bekeek ik de mogelijke alternatieven. De trein nemen? Terugkeren? Afwachten? Of toch bij plan A blijven? Buienradar beloofde droger weer vanaf elf uur. Wonder boven wonder bleef de spirit er bij de kinderen in en voor ik het wist zaten we in regenkledij en vol goede moed op ons zadel.


 De voordelen van slecht voorbereid zijn

Zoals buienradar had beloofd, nam de regen af en het bleef uiteindelijk droog tot 17u. Op dat moment waren we op amper een halfuurtje fietsen van ons eerste WarmShower gastgezin.
Flora moest plots dringend naar het toilet, dus gingen we het eerste beste cafeetje binnen. Hier constateerde ik geen “rosten euro” meer te hebben. Op zoek naar een bankautomaat dan maar. Het begon opnieuw lichtjes te regenen, maar ik dacht het wordt nooit zo erg als deze morgen. De zon scheen zelfs nog een beetje. Nietsvermoedend stapten we het bankloket binnen. Nog geen twee minuten later kon je buiten geen hand meer voor de ogen zien door de bakken regen die uit de lucht kwamen gevallen. Zo vlug ik kon, haalde ik onze regenbroeken uit de (ondertussen doorweekte) fietstassen. Dezelfde regenbroeken die we zo’n uur voordien eindelijk hadden afgedaan vanuit de veronderstelling dat het wel niet meer ging regenen. Terug binnen, begon ik aan de eindeloze klus: schoenen uit, regenbroek aan, schoenen weer aan, elastiekjes goed vaststeken dat de schoenen niet nat worden, etc. Klaar! Ik draaide me om en ... gedaan met regenen. Een stralende zon. Een diepe zucht ontsnapte me. Dan maar die saunabroeken aanhouden zeker, voor dat halfuurtje?


 De eerste WarmShower

Uiteindelijk kwamen we aan in Zaffelare met 55 km in ons benen! Apetrots was ik, op mijn kleine, grote meiden!
Onze eerste ervaring met WarmShowers was meteen een voltreffer. We kregen rabarbertaart en grenadine als verwelkoming. En de kindjes waren al snel dikke vriendjes met de Labrador des huizes. ’s Avonds nam de gastvrouw ons nog mee naar Domein Puyenbroeck om alvast de speeltuigen eens te gaan testen. Daarna mochten we smullen van een heerlijke Pascale Naessens maaltijd. Mijn kieskeurige eters vonden het niks, maar ik at mijn buikje rond. Zij teerden waarschijnlijk nog op de rabarbertaart van daarvoor!


 Spelen, spelen, fietsen, spelen

Dag 3. Onze gastvrouw begeleidde ons via allerlei prachtige binnenbaantjes tot aan de ingang van Puyenbroeck. Amper 10u en we konden al met volgeladen batterijen spelen! Bovendien scheen de zon en bleef de regen uit. De dag kon niet meer stuk.
Na het ravotten reden we verder naar ons tweede gastgezin in Wetteren. Dit keer een koppel met jonge kinderen: twee meisjes van zes en drie. En je gelooft het nooit, maar hun papa had de zomer ervoor een speeltuin gebouwd in zijn eigen achtertuin. Niet zomaar een schommel en een glijbaan, maar een volwaardig klimtuig met alles erop en eraan. Opnieuw een top adres! Wanneer de vier meisjes in dromenland zijn, wisselden ik en onze gastouder nog verhalen uit over (fiets)reizen met kinderen. Over hoe het zo anders maar toch ook zo heerlijk kan zijn!


 Testen

De volgende ochtend was het moeilijk om te vertrekken. De meisjes konden het té goed met elkaar vinden. Gelukkig stond die dag maar 25 km op de planning en hadden we dus wat tijdsmarge. De twee Hase Pino's die in de garage stonden te pronken, trokken mijn aandacht. Na enkele testritjes bleek het middaguur snel te naderen en werd het hoogtijd om te vertrekken.
Een uurtje later al stopten we bij een ongeplande speeltuin. Want de deal was: alle speeltuinen, of ze nu op mijn kaart stonden of niet, MOESTEN getest worden. Op één of andere manier hing er die dag een nóg speelsere sfeer in de lucht. Ik voelde me precies zelf terug kind. We stoeiden als wilde dieren tot er opnieuw een donkere wolk dichter kwam. Met zijn drietjes schuilden we op de top van de glijbaan, onder zo’n speelhuisje. We beleefden nog wat plezier met de wip en hielden een ongepland lesmoment over hefbomen, evenwicht en weegschalen.


 Sauna in de broek

Na de ervaring met de saunabroeken hadden we niet zoveel zin meer ze aan te doen. Het leek ons leuker om ons gewoon nat te laten regenen in plaats van te chaufferen onder plastiek. Maar een “buitje” werd een stortbui en wat later stapten we als verzopen kiekens de Carrefour binnen. Omdat Nara niet warm kreeg van het “chillen” achteraan (van trappen kwam niet veel in huis) stopten we even om van tenue te veranderen. Het kostte wat overtuigingskracht om haar te overhalen in haar bloot gat in de vitrine van de Carrefour te staan. Natte kleren uit, benen afdrogen en droge kleren terug aan! Gelukkige draaide ze vlug bij wanneer ze met een droge broek in haar “chillzetel” kon gaan zitten!


 Bergetappe

Om het gastgezin in Zottegem te bereiken, weken we meer af van de Schelde dan oorspronkelijk gepland. Als gevolg moesten we de dag nadien toch de “bergen” in, om naar ons laatste gastgezin in Maarkedal te fietsen. Het tempo zakte tot een gemiddelde van 9 km per uur. Ik had het met momenten zelf moeilijk om mijn evenwicht te bewaren met de tassen en aanhangfiets. Een goede vriend – die ook in Maarkedal woont – belde me op om te zeggen dat hij me een stukje tegemoet zou fietsen. Ik stuurde hem de knooppunten door die ik had uitgestippeld voor vandaag. Een sms volgde: “ferme bergrit hoor”. Ai... en dochterlief had het al zo lastig. Misschien had ik toch beter eens dat hoogteprofiel bekeken in plaats van lukraak een route uit te stippelen. Halverwege ontmoetten we onze vriend. Hij stelde voor ons de rest van de route te begeleiden zodat we de hoogste toppen konden vermijden. Wat een held! Aangekomen in Maarkedal, leidde hij ons recht naar een natuurspeelplaats en kregen we nog een ijskraamtip bovenop.  We genoten van ons ijs - gemaakt van smurfen?! - voor we naar ons laatste gastgezin trokken, stijl bergop!


 Thuis maar niet thuis

Het laatste gastgezin had ik gevonden via CouchSurfing, opnieuw een gezin met twee kindjes. Een jongen van drie en een meisje van een jaar verwelkomden ons enthousiast op hun gezellige zolder, waar we mochten slapen. Het was een open ruimte waar ook heel het gezin sliep omwille van hun verbouwingen. Het huis was een charmant boerderijtje waar ze probeerden om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te leven. Nooit eerder was het zo gemakkelijk om me ergens thuis te voelen. Ik kreeg zelfs het gevoel dat ik me in mijn eigen huis nooit zo thuis had gevoeld!? ’s Avonds aten we een vegetarische maaltijd met zicht op de Scheldevallei en de ondergaande zon. Wanneer het wat frisser werd en de kinderen in dromenland waren, kreeg ik als kers op de taart nog een heerlijke lindethee en nestelde ik me in hun zachtste zetel!


 Heimwee

’s Morgens vertrekken van dit gezin gaf me een gevoel van heimwee. Wat gek! Voor de laatste dag stond het Kluisbos op het menu. Maar na de bergrit van gisteren zag Flora dat niet meer zitten. Ik liet haar kiezen tussen twee opties: de oude tramroute en daarna de Schelde zonder speeltuin óf het bergachtig parcours via de Kluisberg mét speeltuin. Ze koos voor de platte baan. En zo sloten we ons mini-avontuur af met een voldaan gevoel. Ik belde mijn vriend met de boodschap ons te komen ophalen in Kortrijk, waarop Flora zei: "maar mamaaaa, ik wil langs de Leie naar huis fietsen!". Missie geslaagd! Fietsmicrobe doorgegeven...

 

Tekst en foto's: Marijke van Heurck