Rondje Oostenrijk

LAND/REGIO: Oostenrijk
LEEFTIJD KIND(EREN): 6 en 9 jaar
PERIODE: 3 weken


Zomer 2016. Op een woensdagavond stappen we met vier fietsen, twee kinderen en bagage de trein op. Een nacht later ontwaken we in München Centraal en vandaar sporen we naar Salzburg. Een prima trein met veel ruimte voor fietsen brengt ons naar de start van onze fietsvakantie.


Even Duitsland

In een stadspark met speeltuin hijsen we ons allemaal in fietskleren. Via de toeristische attracties van Salzburg en een brug met allemaal slotjes – waarmee mensen blijkbaar laten zien dat ze voor eeuwig bij elkaar horen – fietsen we de stad uit en Duitsland in, om via landweggetjes onze eerste camping te bereiken. We mogen zelf een plekje uitzoeken op het tentenveld.
Eén nachtje blijven we in Duitsland. Al snel fietsen we zonder dat we het merken langs de Saalbachsee Oostenrijk weer in. De fietsroute gaat nu en dan op en neer, maar blijft steeds de kleine weggetjes volgen. Er zijn ook redelijk wat onverharde stukken, wat het dan weer extra leuk maakt. Onderweg vinden we bij Pepijn nog een teek in zijn oor. Die hebben we maar snel verwijderd. In Lofer scoren we nog een ijsje alvorens de camping op te zoeken.


Follow-Me

Dag 3. Het wordt snel warm en op ons gemak peddelen we onze geplande 45 km naar Sell am See. Op de oevers van het meer slalommen we langs de wandelaars. Het is intussen heet en Cynthia en de kids duiken het meer in, terwijl ik campinggas ga zoeken. ’s Avonds verandert een onweer het tentenveld in een modderpoel. Sop, sop, sop als we naar de tent lopen.
Omdat we de komende dagen veel moeten klimmen, hebben we de etappes wat korter gemaakt. Vandaag staat er 25 km op het menu, naar een camping op 850 m die een stukje van de route ligt. De laatste kilometers stijgen aan 12 %. We koppelen Pepijn aan met de Follow-Me en rijden in treintje richting camping. We delen de klim op in stukjes en houden de reep chocolade in de aanslag. En het lukt om alles omhoog te fietsen! Wat zijn we trots op de kids! De camping is een ware beloning: klein, mooi uitzicht, skelters voor de kids, met koeien en konijnen en zelfs nog een klein zwembad.


Klammtunnel

12% naar beneden, dat hebben we zo gepiept. Bij de rivier pakken we de route weer op en na een paar kilometer beginnen we aan de steile klim naar de Klammtunnel. Tot onze verbazing klimt Marit zonder problemen alles omhoog. Met Pepijn in de Follow-Me raak ik even uit balans waardoor we een klein stukje moet lopen om weer op te stappen. We komen boven bij de ingang van de tunnel. Er is een fietspad in de tunnel, gescheiden van de auto’s. We geven de kinderen de instructie dat we in één keer zonder te stoppen door de tunnel gaan en dat we door de herrie niet kunnen praten. Na 1500 meter zijn we er gelukkig uit. Het miezert een beetje, dus de regenjassen moeten aan. In Dorf Gastein scoren we een kop koffie en in Bad Gastein staan we op de camping.


Oud spoortraject

Vandaag is de grote dag: op naar het hoogste punt – hoogtepunt? – van de vakantie. Andere campinggasten hebben ons al gewaarschuwd voor de zware klim. Maar als je gewaarschuwd bent, kan het alleen maar meevallen… Onderweg hebben we veel bekijks. Voor de middag zijn we aan station Bockstein waar we even moeten wachten op de trein. In 12 minuten zijn we de berg door. In Malnitz lunchen we om via de alternatieve route over het oude spoortracé van de Tauerenbahn verder te fietsen. Wat een briljant uitzicht, echt een aanrader om te doen.
In Obervellach genieten we van een ijsje alvorens de camping op te zoeken. Die is overvol, maar na een uurtje wachten mogen we op een eilandje kamperen waar de kano’s liggen. Echt een topplek, midden in de speeltuin aan het water.


Drau

De volgende dagen volgen we de Drau door een breed dal, hoofdzakelijk over rustige grindwegen. Eerst is het een echte rivier, daarna wordt het meer een aaneenschakeling van stuwmeren. Dat betekent af en toe een flinke afdaling. We genieten volop van de rustige wegen en komen nauwelijks een auto tegen. Dorpjes ook niet, omdat we die vaak onderlangs het meer passeren.
Op een bepaald moment lukt het Pepijn niet meer om tempo te maken. We sporen hem aan, maar de gang komt er niet in. Uiteindelijk stoppen we om even zijn fiets na te kijken. Blijkt dat zijn rem aanloopt. Vermoedelijk bij het spelen op de camping ergens tegen gebotst. Wij hebben weer een les geleerd, hij krijgt een dikke knuffel en weg is hij op zijn fiets…
Dag 11 moeten we wat hogerop omdat de Drau door een kloof loopt. In Ruden halen we in het dorpscafé een koffietje en drinken we die in de speeltuin naast de kerk op. Daarna fietsen we door naar het volgende hoogtepunt: de Jauntabrucke, een 96 m hoge spoorbrug. Het smalle fietspad is langs de brug gehangen en intussen kijken we naar enkele bungeejumpers. We krijgen de vraag of we ook een sprong willen wagen…
Nog geen km verderop rijden we over een smalle, door de EU gesponsorde hangbrug over een zijdal. Bij een watertappunt stoppen we voor de picknick. Het laatste stuk naar Lavamund gaat vlot en de gemeentelijke zwemvijver naast de camping is heerlijk.


Zwembad

Vandaag rijden we Slovenië binnen. Voor de kinderen is het de eerste keer dat ze een grensovergang met bewaking zien. Tot Dravograd fietsen we langs de weg, richting Potvelka klimmen en dalen we over kleine wegen opnieuw met de Drau aan onze zijde. Pepijn heeft een echte superdag en fietst de volledige 44 km zelf! Een slaapplek vinden we op een zolder boven een museum annex smederij. Dag 13 wordt een dag die we niet snel zullen vergeten. Hij begint heel mooi, maar hoe dichter we bij Maribor komen, hoe drukker het wordt. Ons doel is Spielfeld in Oostenrijk, wat prima haalbaar moet zijn. Maar eerst is er de drukte rond de stad en daarna volgt een desolaat grensgebied met alles wat daarbij hoort. De rij auto’s voor de grensovergang kunnen we gelukkig vlot voorbijfietsen en de douane groet ons vriendelijk. We zijn weer in Oostenrijk. De camping kan niet ver meer zijn volgens het icoontje op de kaart. Maar we kunnen niets vinden. Enkele oefenende brandweermannen weten ons te melden dat de camping ‘niet bestaat’. Er is een optie zonder zwembad op 5 km en een optie mét op 15 km. Ook al hebben we een pittige dag achter de rug, de kinderen zijn niet te vermurwen. Marit gooit de gang erin en een klein uurtje later zitten ze in het zwembad…


Eurovelo 9

De tent kunnen we droog afbreken, maar eenmaal op de fiets begint het te regenen. Echt te regenen! We schuilen anderhalf uur in een oud douanekantoor, maar besluiten toch onze regenkledij aan te trekken. In één ruk fietsen we naar Bad Radkersburg, zonder de kinderen te horen. We nestelen ons heel de middag in het zwembad en wanneer we opnieuw buiten komen schijnt de zon. Vooraleer de volgende dag op pad te gaan, kopen we nog een routeboekje van Eurovelo 9. Die volgen we eigenlijk al vanaf Maribor en met de gps gaat dat prima. Maar om wat meer zicht te hebben op het parcours dat komt, is het boekje toch handig. Langzaam komen we in een wijn- en fruitgebied, wat het fietsen erg leuk maakt. In Anna am Aigen worden we met een steile klim het dorp ingestuurd. Hijgend en puffend en lopend komen we boven. Het is gelukkig ook een mooie plek om te picknicken en te genieten van het uitzicht.


Reuzeglijbaan

Tijd voor een rustdag! We fietsen een klein stukje tot Furstenfeld, 18 km om precies te zijn. Om 10u30 komen we al op de camping toe. Met het mega zwembad in de achtertuin hebben de kids maar één doel… Ontgoocheling troef wanneer de reuzeglijbaan gesloten blijkt, maar na wat aandringen gaat ze toch open.
Daags nadien is het opnieuw klimmen en dalen, gelukkig wat hogerop en veelal door een bos, wat op een warme dag als deze goed uitkomt. We belanden midden in een lokale toertocht. Erg handig omdat alle wegen afgesloten zijn voor auto’s. De finish is op de top en we worden flink aangemoedigd. Pepijn krijgt vleugels en is zo boven, wat een lol heeft hij.


Wenen

Dag 18 is een korte etappe, maar we beginnen wel al aan de klim naar Monichkirchen, waarvan de top voor morgen gepland is. De route is pittig maar niet moeilijk. In Friedberg zijn de wegen afgesloten, maar wij worden overal vriendelijk doorgelaten met als gevolg dat we voor het podium van het dorpsfeest langs fietsen. Iedereen kan er wel om lachen.
De klim naar Monichkirchen (967 m) begint met een pittig stuk over een grove klinkerweg, Eenmaal boven fietsen we parallel aan de hoofdweg verder. Pepijn fietst alles zelf! De bakkerij van het dorp is open, tijd voor koffie! Die hebben we verdiend. In de miezer beginnen we aan de afdaling. Volgens het boekje moeten we via de hoofdweg, maar de routebordjes wijzen ons gelukkig een landweggetje in. In de stromende regen komen we aan op het station van Aspang-markt. Omdat de rest van de dag regen voorspeld wordt, beslissen we om een dag vroeger de trein naar Wenen te nemen. Het mooiste deel van de route zit er toch op.
Wenen is een mooie stad om door te fietsen, met een redelijk netwerk van fietspaden en routes. Je hebt helemaal niet het gevoel dat je in een grote stad bent. Aangekomen op het Donau Inzel fietsen we naar het noordelijkste puntje en weer terug. Heel mooi en volledig autovrij. Maar dan wordt het tijd om via Salzburg en Munchen terug te sporen.

Steekkaart

Voor onze lus gebruikten we eerst de AlpenAdriaroute (www.alpe-adria-radweg.com). Op aanraden van enkele gezinnen kozen we voor het eerste stuk een westelijke variant via Unken en Sell am See. Vanaf Villach schakelden we over op de Drau Radweg en vanaf Maribor op EuroVelo 9. Met daggemiddelden rond 40 km was dit ook voor de kinderen een geslaagde fietsvakantie. Als we Oostenrijk in enkele steekwoorden zouden moeten vatten, dan deze: kindvriendelijk, leuk fietsen, uitdagend, goede faciliteiten. Een uitgebreidere versie met etappes, afstanden en campings kan je vinden op www.dekleinespaak.nl.

Tekst en foto's: Pieter en Cynthia Wagemakers
Bron: Op Weg 2017 3

Rondje Oostenrijk - Foto's

Rondje Oostenrijk web 09
Rondje Oostenrijk web 07
Rondje Oostenrijk web 03
Rondje Oostenrijk web 01
Rondje Oostenrijk web 05
Rondje Oostenrijk web 06
Rondje Oostenrijk web 08
Rondje Oostenrijk web 04
Rondje Oostenrijk web 10
Rondje Oostenrijk web 02