Ook dit is fietsen met kinderen

"Een schoon cadeautje"

Papa droomde al ongeveer zijn hele leven van een fietstocht naar Santiago de Compostela. Maar elk jaar bracht wel een nieuw excuus om het niet te doen. Tot mijn broer en ik de koppen bij elkaar staken om daar verandering in te brengen.

Zijn 70ste verjaardag was een ideaal moment om een schoon cadeautje te fabriceren. Wij zouden ons verlof opnemen, drie weken volgwagen spelen en voor eten en accommodaties zorgen, zodat papa zich uitsluitend kon focussen op pedaaltjes trappen. Een snelle berekening op basis van 100 km per dag leerde ons dat we best vanuit Poitiers vertrokken, om dan via de Landes richting Pyreneeën te fietsen. Vervolgens via Pamplona en Burgos naar Leon om dan door te knallen naar Santiago.

Was het de moeite? Ja, absoluut. Frankrijk was echt heel mooi en het gebergte een schone uitdaging. In Spanje wisselde het droge, dorre landschap zich af met heel erg mooie hellingen en plateaus. Was het zwaar? Ja, dat ook. Cedric en ik speelden dus volgwagen, maar fietsten om beurt mee. De eerste week voelden we dat als niet getrainde fietsers enorm – alles stijf en pijn – maar uiteindelijk ging dat wel over. Dankzij een goeie fiets, een fietsbroek, een goeie portie doorzettingsvermogen en veel water. Want het kan nog broeierig warm zijn in september…

En chapeau voor papa, die dat ‘schonekes’ voor elkaar gebracht heeft. Ik denk met plezier terug aan de liters wijn die gevloeid hebben en het vloeken op de wind die elke dag precies tegen zat. Aan de rivier waarin we geplonst hebben en het kasteel waarin we sliepen. Aan het “buen camino” roepen naar elke pelgrim die je tegenkomt. Aan het sakkeren op Google Paps en de reddingen van Google Maps. Aan de Franse picknickpartijtjes en de remblokjes die vlekkeloos hersteld werden. Aan het vloeken op de hellingen en het doorweekt geregend worden in de bergen. Aan de openbaring van een dorststillende Aquarius, de AirBnb met te veel honden, de vers geplukte druiven en de saaie lange banen rechtdoor. Aan het vieren van de eerste keer 100 km op een dag en de ontdekking van het Spaanse nachtleven. Maar vooral aan de schone momenten van samen stilletjes naast elkaar op die pedalen duwen! En aan de ultieme apotheose in Compostela.

  • "Ik denk met plezier terug aan de schone momenten van samen stilletjes naast elkaar op die pedalen duwen."
    - Yannick
  • 1

  

Het hele verhaal kan je lezen op compostela.somsookheimwee.be. Alvast enkele fragmenten uit deze blog, elke avond bijgehouden door papa:

Zwaarder dan verwacht

Dag 2: vandaag zijn we er echt aan begonnen. Er was een route gepland van 108 km. We spraken met Yannick een plaats af om samen te picknicken, maar al vrij spoedig bleek dat wij die plaats niet zouden halen voor 13u. De vele klimmetjes deden ons de das om. Na de middag volgde nog een grote klim en ik geraakte serieus vermoeid. En dan nog een laatste klim van 8 %... Ik was doodop, maar wonder boven wonder geraakte ik toch boven en na een duizelingwekkende afdaling naar Nanteuil smaakte de 33 cl Stella mij geweldig!

 

Een beetje Australië

Dag 5: Eens uit het drukke Cadillac genoten wij van de enorme wijngaarden. Maar stilaan maakten die plaats voor weidse vlaktes en dennenbossen, die Yannick deden denken aan Australië en mij aan … de Kalmthoutse Heide. De Landes zijn zeer vlak, dus geen hellingen meer en we halen een goed tempo. Na 56 km zien we Cedric in Moustey voor de picknick. Daar staat een standbeeld van een pelgrim met een mijlpaal: nog 1000 km naar Santiago. Rond 18 u waren we bij ons logement en bereidden de jongens een fantastische, zuiderse BBQ.

We hebben hem klein gekregen

Dag 8: 29 km van St Jean Pied de Port naar Roncevalles. Met een temperatuur rond de 22 graden, ideaal voor klimwerk. De helling begon redelijk zacht, maar werd stilaan steiler. Zelfs tot 9 procent – evenveel als een Duvelke. Op een rustig en gestaag tempo reden we met drie naar boven in de mistige regen. Yannick voor me om het tempo te bepalen, Cedric vlak achter me om de moraal hoog te houden. Ik werd perfect omringd. Bijna boven is Cedric alleen naar de top gereden, om daarna beneden de auto te gaan halen. Het heeft moeite gekost, maar ik heb de Col de Puerto de Ibaneta klein gekregen: van 124 naar 1057 meter hoogte. Daarna is er van fietsen niets meer in huis gekomen. We hebben deze persoonlijke overwinning goed gevierd op een terras. Met pinten, thee en Frangelico. Daarna reden we met de auto naar ons hotel in de buurt van Pamplona. Morgen een autorit naar Burgos en dan terug op de fiets.

 

En nu is het menens

Dag 11: Vanaf ons vertrekpunt Carrion konden we kiezen tussen een grote baan of een kiezelweg. Cedric koos uiteraard voor de grote baan, omdat hij met een koersfiets rijdt. Ik wou langs de kiezelweg, omdat die 6 km korter is en omdat het de originele camino is. Maar uiteindelijk bleef ik toch bij Cedric. Kan een vader dan zo moeilijk zijn zonen loslaten? Het bleek ook de juiste keuze: perfect asfalt, helemaal niet druk (hoop en al 5 auto’s) en de kiezelweg bleek propvol wandelaars te zitten. In de namiddag kregen we enkele hellingen voorgeschoteld, waarvan een paar wel pittig. Maar ons tempo lag goed. De wind begon wel op te steken. Tegenwind natuurlijk. Eigenlijk wel straf: in Frankrijk reden we zuidwaarts en hadden we zuidenwind. In Spanje rijden we westwaarts en hebben we, jawel, westenwind. Maar ik ga niet jammeren, want alles is tot nu toe uitstekend meegevallen. En de maaltijden smaken geweldig: ontbijt en picknick door de zonen klaargemaakt en avondmaal in het logement ook door de jongens gekookt en af en toe een restaurant. Ja, vanaf nu weet ik zeker dat we er geraken!!!

Een dag zoals gisteren, maar toch helemaal anders

Dag 13: Aangezien ons logement op een hoogte lag, begonnen Cedric en ik aan een duizelingwekkende afdaling van 20 km. Het was serieus aan het regenen en het was bar koud. Geen picknick buiten, maar een warme snack in een cafe. Ik geef toe dat ik vandaag tot tweemaal toe heb willen afstappen omwille van het klimmen in de regen en de wind. Maar ik heb doorgezet en daar ben ik fier op. De zonen trouwens ook. Uiteindelijk vond Yannick logies in Linares. Oh ja, onderweg hebben we een bord gezien met de vermelding: Santiago 170 km. Nu zijn we zeker: we halen het!

 

Hiervoor hebben we het gedaan!

Dag 16: Na ons ontbijt vertrokken Yannick en ik met de fiets voor een rit van slechts 28 km. Cedric ging de auto parkeren in de buurt van Santiago en zou ons dan tegemoet fietsen. Maar het liep anders. In een klein dorp miste ik een afslag en daardoor reden we zo’n 6 à 7 km verkeerd. Tot Yannick in de gaten kreeg dat er iets niet klopte. Hij raadpleegde Google Maps en inderdaad, we zaten fout. Google Paps stond dus niet echt op scherp! OK, wij vonden onze weg terug, maar Cedric vonden we natuurlijk niet. De smartphone bracht ons terug samen en na een rit van 45 km kwamen we op de Praza do Obradorio aan. Wat ‘n euforie! Hetzelfde gevoel als toen ik met Simone met de fiets voor de Notre-Dame in Parijs stond. Het was gelukt, we waren er! Dat plein stond vol pelgrims die elkaar feliciteerden. In de kathedraal heb ik kaarsjes gebrand voor iedereen die erom gevraagd had. Het waren weliswaar elektrische kaarsjes, die beginnen branden als je geld in de gleuf steekt.

Jongens, bedankt, dit was een pracht van een cadeau! Maar ik heb er verdraaid wel voor afgezien!

Tekst en foto's: Yannick, Cedric en Francies De Pauw
Bron: Op Weg 2017 6